กลับบ้านไปทำบุญวันมาฆบูชา
เมื่อวันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่าน ผมเดินทางกลับบ้านเพื่อไปทำบุญในวันสำคัญทางพุทธศาสนาที่วัดประชาคมวนาราม(วัดป่ากุง) ซึ่งเป็นวัดประจำหมู่บ้านของพวกเรา วันสำคัญ ๆ อย่างนี้ผู้คนเดินทางมาทำบุญกันเยอะครับ ร่วมถึงนักท่องเที่ยวที่ถือโอกาสวันหยุดหลาย ๆ วันเดินทางมาเยี่ยมศาสนสถานเจดีย์หินที่สวยงามที่ตั้งอยู่ภายในวัดด้วย
ทำบุญใส่บาตรเสร็จในตอนเช้าก็เดินทางแวะไปเียี่ยมพ่อ-แม่ที่ อ.สุวรรณภูมิ ซึ่งก็อยู่กันล่ะฟากของจังหวัด พาหลานสาวจอมซนน้องโฟกัสไปเยี่ยมปู่-ย่าด้วย ซึ่งบรรยากาศที่บ้านของปู่ย่านั้นยังคงสภาพของบ้านนอกบ้านนาดั่งเดิม ทำให้เราหวนคิดถึงเมื่อคราวยังเป็นเด็ก ๆ ที่ต้องทำงานตั้งแต่อยู่ชั้น ป. 3 – ป.4 เลย ไม่มีน้ำประปา ไม่มีไฟฟ้า เลิกเรียนเย็น ๆ ต้องตักน้ำใส่ตุ่มให้เต็มทั้งน้ำกินและน้ำใช้ และต้องเดินเท้าออกไปหาพ่อ-แม่ที่ทุ่งนา ซึ่งห่างจากตัวบ้านตั้ง 7-8 กิโล เพื่อนำวัวควายเข้าบ้าน ซึ่งผมเองก็ไม่สงสัยเลยว่าทำไมผู้เฒ่าผู้แก่ เขาอายุยืน เพราะเขาต้องออกกำลังกายทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นการเดิน การทำงาน รวมถึงอาหารการกินที่ไม่เจือปนสารพิษใด ๆ เลย แม้กระทั้งปุ๋ยก็เป็นขี้วัวขี้ควาย ไม่ใช่ปุ๋ยเคมีเหมือนทุกวันนี้
แม่ยังคงทำขนมพื้นบ้านขายในช่วงเทศกาล ไม่ว่าจะเป็นขนมโป่ง(ข้าวเกียบว่าว) ขนมต้ม และอีกหลายอย่างตามแบบฉบับเดิม ๆ ของท่าน ก็ได้โอกาสลิ้มรสขนมรสชาตที่อร่อยในบรรยากาศเก่า ๆ มีความสุขไปอีกแบบครับ เขาว่าคนแก่ชอบพูดถึงความหลัง นี่เราคงเข้ากรณีนี้แหละนะ
วันอาิทิตย์ก็เดินทางกลับ แม้วันจันทร์จะหยุดชดเชยอีกหนึ่งวัน เพราะคุณแม่เขามีภาระต้องขึ้นเวรที่หอผู้ป่วย ลาไม่ได้ อีกอย่างต้องมาเตรียมตัวลูกชายเพื่อสอบ [...]
